Άμμος ξανθή. Νερά γαλαζοπράσινα. Το κύμα στις ακρογιαλές, αιώνες τώρα, ψιθυρίζει παραμύθια. Φτιάχνει αμμουδιές χρυσές που μετά το τέλος κάθε χειμώνα είναι, θαρρείς, απάτητες. Σ’ ένα τόσο δα νησί είναι ευλογία να υπάρχουν τόσες παραλίες. Σε ένα τόσο δα νησί είναι κρίμα να μην τις γνωρίσεις όλες. Μα πιο μεγάλο κρίμα είναι όταν φεύγεις να μην τις αφήνεις όπως τις βρήκες…

Aν δεν το ξέρεις η αν δεν σου το έχουν πει, δεν φαντάζεσαι ποτέ ότι σε μια σταλιά τόπο θα βρεις τόσες παραλίες. Μικρές ή μεγάλες, με άμμο ή με βότσαλα, καλά κρυμμένες ή όχι, οι παραλίες της Δονούσας θα κρατήσουν αιχμάλωτη τουλάχιστον τη μνήμη σου για πολύ καιρό.

Η παραλία του Σταυρού είναι η πρώτη που συυναντάς με το που φτάνεις στο νησί. Πέντε λεπτά με τα πόδια απ’ όπου κι αν μένεις, σε καλεί να βουτήξεις χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η παραλία του Κέδρου είναι μόλις είκοσι λεπτά με τα πόδια από τον Σταυρό. Ακολουθώντας την ανηφόρα που ξεκινά από την Πέρα Πάντα, βρίσκεις το μονοπάτι που σε οδηγεί στη θάλασσα. Στον βυθό υπάρχει το κουφάρι ενός ναυαγισμένου πλοίου, απομεινάρι από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που διακρίνεται ακόμα. Εδώ το μέρος είναι πραγματικά μαγικό. Δυο λόφοι αγκαλιάζουν την ακρογιαλιά και νιώθεις, λες, προστατευμένος. Λίγα μόλις μέτρα από την άμμο, στη μέση του πουθενά, “Ο κέδρος”: Από το πρωί έως αργά το βράδυ, προσφέρει πρωινό, καφέ, φαγητό, ντόπια εδέσματα και ποτά. Δίπλα στον Κέδρο υπάρχουν δύο ακόμη μικρές παραλίες.

Στο Βαθύ Λιμενάρι, κάτω από τον μισογκρεμισμένο μύλο, θα πας με τη λάντζα. Φεύγει κάθε πρωί από το λιμάνι του Σταυρού, μοιράζει τον κόσμο στις παραλίες και επιστρέφει το απόγευμα. Εδώ πρέπει να προνοήσεις για σκιά και νερό. Τα μόνα που υπάρχουν είναι μεγάλα βότσαλα, πολλή ησυχία και μ ια θάλασσα οινόπνευμα…

Το Λιβάδι είναι η επόμενη μεγάλη παραλία μετά τον Κέδρο. Κάτω από το Μερσήνι, απλώνεται γενναιόδωρα αφήνοντας άφωνο και τον πιο απαιτητικό ταξιδιώτη. Λίγα θαλασσόδεντρα για σκιά και νερό κρυστάλλινο πάνω, στην πηγή του Μερσηνιού. Αξίζει τον κόπο η ανηφόρα… Στο Λιβάδι φτάνεις είτε με τα πόδια (μία ώρα περίπου), ακολουθώντας τον δρόμο για το Μερσήνι και μετά το κατηφορικό μονοπάτι, είτε με τη λάντζα.  Δίπλα, το Φύκιο. Παραλία για δύο ή το πολύ τέσσερεις. Απλώς μαγική.

Στο Μερσίνι, η Λίτσα σας περιμένει για να φάτε, να πιείτε και αν σας έρθει κέφι να χορέψετε, στο “Τζι Τζι”, ταβέρνα-μεζεδοπωλείο με καλό φαγητό και εξαιρετική θέα. “Η κόρη του Μιχάλη”, με διαφορετικές μαγειρικές προτάσεις σας περιμένει λίγο πιο πάνω.

Οι παραλίες της Καλοταρίτισσας είναι τρεις. Οι δύο είναι δίπλα στο χωριό και η τρίτη, η Τρυπητή, βρίσκεται σε απόσταση ενός τετάρτου με τα πόδια. Καθώς είσαι στη βόρεια πλευρά του νησιού και στη σκιά του Πάπα (383μ.), το τοπίο εδώ είναι πιο άγριο και τα νερά διαφορετικά. Η πεζοπορία διαρκεί μιάμιση ώρα. Ακολουθείς τον δρόμο που διασχίζει το εσωτερικό του νησιού και αποζημιώνεσαι απλόχερα: το τοπίο αλησμόνητο. Αν θέλεις. πας και με τη λάντζα. Στην Καλοταρίτισσα σε περιμένει η ταβέρνα της Μαρίας. Μια πραγματική όαση. Ό,τι κι αν διαλέξεις, η Μαρία το έχει μαγειρέψει εξαιρετικά.

Εξερευνώντας το νησί με τα πόδια ή με σκάφος, θα ανακαλύψεις τόσες κι άλλες τόσες παραλίες. Θέλει χρόνο και κόπο, είναι αλήθεια. Έτσι είναι όμως η Δονούσα. Κρατά τα μυστικά της καλά κρυμμένα. Θέλει να έρθεις και να ξανάρθεις. Για να σου δείχνει κάθε φορά και κάτι καινούργιο.